Raz się obudziłem z drzemki na tylnym siedzeniu i wszystko było zielone. Takie zielone-zielone. Wszędzie woda. Wyglądało to tak, jakbyśmy jechali nad wodą, taką, która ma tę cienką warstwę trawy na wierzchu, że kiedy zeskrobiesz jej trochę, to masz pod spodem wodę. I jeszcze to straszne gówno, oplątwa brodaczkowa czy coś, takie zwisające z drzew – widziałeś to kiedyś? Jakbyś był w horrorze. Zielonym. I z radia poleciała muzyka mojego taty. Trzeba było widzieć moich rodziców, stary. Jakby odzyskiwali swój rytm. „Jesteśmy. Jesteśmy w Nowym Orleanie”, mówi tata, a ja widzę to miejsce, o którym śniłem. Pełno nabitych, dość starych domów stojących tuż obok siebie, każdy jeden w innym kolorze, z zakrętasami i kwiatkami, no i, stary, uliczki po prostu pełne ludzi. Białych ludzi, czarnych ludzi, mieszkańców, wszystko zmiksowane razem i chodzące. Muzyka normalnie na chodniku i nie że jeden czarnuch z gitarą, ale cały zespół z perkusją i w ogóle, jakby całe miasto było wielką imprezą. Gapię się przez okno, oczy jak spodki – mam osiem lat – i myślę, że to właśnie stąd tatko bierze rytm.

(…)

Moja babcia mieszkała na obrzeżach miasta w miejscu, które nazywają Goose, tam nie było tak nadźgane domami jak w centrum, ale trochę bardziej normalnie: trawniczki, małe podjazdy. Zjeżdżamy pod taki mały ceglany dom, a tu, stary, ludzie zaczynają się z niego wylewać, jak klauni z auta w cyrku. Nie pomyślałbyś, że w jednym domu zmieści się tyle osób. Każdy zna moje imię, a ciotki i wujowie, o których w życiu nie słyszałem, płaczą i wrzeszczą, i podają nas sobie jak worki z kukurydzą. Przechmara dzieci, stary. Te dzieci, kurczę, one mnie otaczają i mówią: „Jesteś w Ninth Ward”. Jakby to był przywilej. Jakby się tego nie dało z niczym porównać.

My, dzieciaki, nie biegaliśmy dalej niż jakieś sześć, siedem przecznic, ale czułem, jakby to był cały świat. Co mnie rąbało po głowie stary, to że w każdym miejscu, dokądśmy poszli, nieważne jak daleko, wszyscy mnie znali. Byłem Ant’ny Wells, chłopak Edwarda i Delons. Ludzie, których nigdy nie widziałem, podchodzą i mówią, że wyglądam kropka w kropkę jak babcia Ceola. Mogłem pójść byle gdzie w Goose i jakaś pani zapraszała mnie na pudding chlebowy, inna na czerwoną fasolę. Miałem szczerze w dupie, czy pani, której nie znałem, się zdawało, że jestem jej dzieckiem. Byłem połączony, wiesz, o czym mówię? Jakbym się znalazł w środku tych wszystkich biblijnych genealogii: „Moja ciocia wyszła za drugiego męża ciotki twojej matki”.

D. Baum, Dziewięć twarzy Nowego Orleanu, przeł. A. Pluszka.